و از آنهاست : سستى و مسامحه در امر به معروف و نهى از منكر سبب اين خوى يا ضعف و كوچكى نفس است يا طمع مالى ، و بنا بر اين از رذائل قوهء غضب از جانب تفريط يا از رذائل قوهء شهويه از جانب افراط است . و آن از مهلكاتى است كه فساد و زيانش عام و فراگير است و شرّش به بخش بزرگى از مردم سرايت مىكند . زيرا اگر بساط امر به معروف و نهى از منكر پيچيده گردد دين و آئين الهى برچيده شود و نبوّت تعطيل و بىاثر ماند ، و سستى و بىتفاوتى همه را فرو مىگيرد و ضلالت و گمراهى آشكار مىگردد و جهل و نادانى شيوع مىيابد ، و احكام دين ضايع و آثار شريعت پروردگار جهان فراموش و كهنه مىشود ، و بندگان به هلاكت و اهل بلاد به نابودى مىافتند . و از اين روست كه مىبينى و مىشنوى كه در هر عصر و روزگارى مردانى كه به تأييد الهى مؤيّدند با نهضت خود به اقامهء اين سنّت ( امر به معروف و نهى از منكر ) برمىخيزند ، بى آنكه در راه خدا از ملامت و سرزنش مردمان انديشه كنند . اينان علماى قوىّ النفس و ديندارند كه با علم و القاء خود سعى و كوشش مىكنند و اشخاص سعادتمندى كه نفوذ و قدرت دارند در اجرا و تحقّق آن دامن همّت بر ميان مىبندند . در نتيجه مردمان به طاعات و خيرات راغب مىگردند و بركات زمين و آسمان برويشان گشوده مىشود . و در هر دوره و زمانى كه عالم عاملى يا فرمانرواى عادلى براى احياى آن ( امر به معروف و نهى از منكر ) قيام نكرد و سهل انگارى نمود بازار فساد رونق مىگيرد و اعمال